Wanneer Stilstand Verschuift
– Een deel van een aquarel door mij gemaakt – "Bekende vormen in een ander licht" –
Wanneer Stilstand Verschuift
Over de kunst van opnieuw kijken naar het bekende
Soms lijkt alles stil te staan. Niet uit gemak of onwil, maar omdat je het even niet weet. Je kijkt naar je leven zoals je naar een kamer kijkt waar je al jaren in woont: je kent de hoeken, het licht, het geluid van de verwarming die aanslaat. Alles klopt. Of beter gezegd, alles is vertrouwd.
En toch.
Er zijn momenten waarop het schuurt. Niet omdat er iets mis is, maar omdat er iets beweegt onder die bekende oppervlakte. Alsof je zintuigen iets opvangen wat je hoofd nog niet begrijpt.
Dat is geen groot drama. Geen aardverschuiving.
Eerder een verschuiving in jezelf. Iets in je blik verandert.
Ik merk dat ik in zulke momenten opnieuw moet leren kijken. Niet met mijn oude ogen, maar met ogen die bereid zijn om te twijfelen. Die nieuwsgierig durven zijn naar het gewone. Die het vertrouwde niet meteen vastpakken, maar het even laten rusten in een nieuw daglicht.
Dan zie ik het anders.
De stilstand blijkt geen blokkade, maar een pauze. Een adempauze van mijn ziel. En verschuiving is geen breuk, maar een verschuiving van perspectief. Hetzelfde uitzicht, net iets verschoven.
Voor mij – als iemand die alles diep voelt, soms té diep – is het verleidelijk om elke verandering meteen te willen begrijpen. Te analyseren. Te kaderen. Maar steeds vaker kies ik ervoor om gewoon te zijn in die tussenruimte.
De plek waar stilstand niet betekent dat ik faal, maar dat ik stil word.
En waar verschuiving niet betekent dat ik de controle verlies, maar dat ik wakker word.
Misschien herken jij dat ook.
Dat je soms pas iets nieuws kunt zien als je stopt met zoeken.
Dat je niet altijd iets hoeft op te lossen, maar simpelweg mag waarnemen.
Met andere ogen.
Zacht.
Open.
Nuchter zelfs.
En dan beweegt er iets.
Zonder haast. Zonder doel.
En dat is genoeg.
Ronnie
