Uit de foto, in het water
Uit de foto, in het water
Soms krijg je een foto toegestuurd die blijft hangen. Deze kwam van een vriendin. Een groep zwanen aan de waterkant — groter, drukker, meer dan wat je hier ziet. Maar midden in die groep zat een klein moment dat me raakte: vier zwanen, dicht bij elkaar, elk met een eigen houding, en toch samen. Alsof ze iets deelden, zonder woorden.
Dat stukje heb ik eruit gehaald. Niet letterlijk geknipt, maar met het oog — gekozen wat bleef hangen. Daar begon het schilderen. Met water, kleur en stilte.
Ik werk regelmatig van een foto. Niet om precies na te maken, maar als vertrekpunt. De werkelijkheid is er al, maar de verf mag er iets anders van maken. Minder scherp, minder vastomlijnd. Meer suggestie, meer ruimte. Aquarel dwingt me om te laten gaan wat ik niet in de hand heb. En dat past eigenlijk precies bij de sfeer van die zwanen.
Mijn stijl noem ik vaak impressionistisch realisme. Het herkenbare beeld blijft, maar er mag iets vervagen, zweven, loslaten. Zoals licht op water, of stilte tussen vogels.
Het zijn geen bijzondere zwanen.
En toch — daar zo bij elkaar geschilderd — zaten ze precies goed.
Daar ging het om.
Daar gaat het nu om.
Lijkt dit werk je iets, of ben je gewoon nieuwsgierig naar het verhaal erachter? Laat het me weten, ik vertel er graag meer over. Het is beschikbaar.
Ronnie
