Wat bladeren lijken te weten
Wat bladeren lijken te weten– over kleine stiltes die lichter maken
Ik stond in de tuin en keek naar een plant.
Niet eens een bijzondere. Geen bloei, geen kleur, geen geur die je opsnuift. Gewoon een plant die daar stond zoals hij stond.
En toch bleef ik kijken.
Er gebeurde niet veel. Maar het viel me op hoe stil het eruitzag. Niet doods, niet passief – maar levend in een soort wachten. Alsof die plant iets wist wat ik vergeten was.
Ik dacht ineens: dit is wat stilte is. Niet de afwezigheid van geluid, maar de aanwezigheid van iets dat niet hoeft te bewegen.
En toen kwam het woord luisteren.
Niet zoals wij luisteren, met oren en reacties. Maar luisteren zonder doel. Zonder oordeel. Zonder iets terug te hoeven zeggen. Zoals bladeren misschien luisteren.
Ze wiegen zacht als het waait. Ze vangen licht. Ze blijven.
Ik dacht aan hoe vaak ik zelf luister met een plan. Om iets op te lossen, om het goed te doen, om iets te betekenen.
Maar deze plant deed niks daarvan. En toch was alles er.
Beweging zonder haast. Aanwezigheid zonder druk.
En ik merkte, er kwam iets los. Een klein beetje ruimte vanbinnen.
Alsof ik even niets hoefde. Alleen maar daar te zijn, net als die plant.
Niks groots. Geen inzicht met een uitroepteken. Maar wel een soort lichtheid.
Alsof het leven even ademde, en ik meebewoog.
Zoals bladeren luisteren.
Misschien kun jij vandaag ook even blijven staan.
Niet om iets te begrijpen, maar gewoon om erbij te zijn.
Zoals bladeren luisteren.
Ronnie
Coaching | counseling | Hoog gevoeligheid
